Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Andrzej Wardziak. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Andrzej Wardziak. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 12 września 2019

„Infekcja. Exodus” – Andrzej Wardziak

„Infekcja. Exodus” – Andrzej Wardziak
Źródło: Lubimy Czytać
Autor: Andrzej Wardziak
Tytuł: Infekcja. Exodus
Wydawnictwo: Pascal
Stron: 448
Data wydania: 31 sierpnia 2016


Pierwszą część tej dylogii przeczytałem w tamtym miesiącu – nie ujęła mnie tak mocno, jak na przykład „Przegląd Końca Świata”, ale nie powiem, żeby to była też zła powieść. Pokazywała potencjalny wybuch zombie apokalipsy na naszych ziemiach, a dokładniej w stolicy naszego kraju, Warszawie. Andrzej Wardziak zbudował tam historię toczącą się wokół kilku, skrajnie od siebie różnych osób. Od dawien dawna jestem fanem żywych trupów, więc lubię się zapoznać z wieloma punktami widzenia – im więcej różnorodności, tym lepiej. Żeby jednak sięgnąć po coś kolejnego, warto najpierw zakończyć jeden cykl. Niniejszym więc zakończyłem „Infekcję” i stwierdzam, że obie książki mają bardzo podobny poziom.

Wszyscy żywi już wiedzą, że mają przerąbane. Przeżyli jednak już tyle, że nie mogą się poddać, nie teraz, kiedy widzą światełko w tunelu, a nadzieja rozlewa się po ich duszach jak oszalała. Kiedy jednak człowiek wpadnie już w ten rytm życia i przyzwyczai się do zupełnie nowej sytuacji, w jego głowie pojawiają się pytania. Skąd się tak naprawdę to wszystko wzięło? Czy to jakiś wirus, broń biologiczna czy wręcz kara boska? Przede wszystkim jednak dlaczego muszą unikać również wojska, które przecież powinno zapewnić im schronienie i poczucie bezpieczeństwa?! Wszystko się jednak sprowadza to jednego, prostego celu – trzeba przeżyć.

„[...] Bóg, zamiast poczciwego starca z długą brodą, bardziej przypomina rozpieszczonego bachora kucającego z lupą nad mrowiskiem”.

„Infekcja. Exodus” jest kontynuacją „Infekcji. Genesis” i zaczyna się (cóż za zaskoczenie!) w dokładnie tym miejscu, w którym zakończył się pierwszy tom. Wspominam o tym wbrew pozorom nie bez powodu. Liczyłem trochę na nieco bardziej rozbudowany początek – jakąś sceną z innego miasta lub wprowadzeniem zupełnie nowego wątku. Andrzej Wardziak jednak (co w sumie nie jest absolutnie złe) od razu zaczął z grubej rury i wrzucił czytelników w wir zabawy. Moje nadzieje jednak nie zostały tak do końca rozwiane, bo na kolejnych kartach książki autor dorzuca kolejne wątki i rozbudowuje całą historię o kolejne osoby oraz miejsca. Zanudzić się więc z tymi samymi bohaterami nie można, chociaż sam główny wątek nie został doprawiony niczym nowym od czasów poprzedniego tomu.

Większość uwag, które miałem do poprzedniego tomu, można śmiało przenieść na drugą część. Cóż no, nie jest to powalająca książka, która przyciąga do siebie od samego początku. Wiele opisów jest za bardzo rozwleczonych, a wydarzenia przeciągnięte tak, jak tylko się da. Sama fabuła również nie powala innowacyjnością – po początkowym entuzjazmie spowodowanym ukazaniem apokalipsy od dosłownie samego początku, czar pryska. Dalej mamy klasyczne „przygody” grupy osób, która walczy o przeżycie w totalnie zmienionym świecie. Czasem są to intrygujące zdarzenia, które na chwilę przykuwają całą uwagę czytelnika, a czasem klasyczne przypadki, których rozwiązanie zna się już od samego początku. Wciąż jednak dość ciekawy efekt daje osadzenie tego w polskich realiach – dziwnie się czułem, czytając opisy podwarszawskich miejscowości czy widząc same polskie nazwiska.

„Rzeczywistość to momentami straszna łajza”.

Trzeba jednak przyznać, że zakończenie jest całkiem zacne. Otwarte, dające jasno do zrozumienia, że istnieje opcja kontynuacji. Zresztą też wydarzenia bezpośrednio poprzedzające epilog nie należą o dziwo to takich stereotypowych, co dla mnie jest ogromnym plusem. Miłe zaskoczenie po powieści, którą można uznać za średnią. Na pewno końcówka podbija nieco wrażenia, jakie pozostawia po sobie druga część „Infekcji”, chociaż nie wiem, czy do końca zadowoli ona wszystkich. Końcówka w sensie. Nie chciałbym za dużo zdradzić oczywiście, bo jeśli bym napisał, czy jest happy end, czy nie ma happy endu, to wiele osób mogłoby mieć mi to za złe – i to bardzo delikatnie ujmując. W każdym razie nastawcie się na coś całkiem fajnego i niesztampowego. Niekoniecznie może się Wam spodobać, zależy od Waszych oczekiwań, ale zapewne będziecie przyjemnie zaskoczeni.

Można uznać „Infekcję. Exodus” za przeciętniaka. Drugi tom nie wniósł zbyt wiele nowych rzeczy do historii o apokalipsie zombie, a na dodatek nie nadrabia ani wartką i konkretną akcją, ani czarnym humorem, ani też nietypową kompozycją. Większość wydarzeń to wypisz wymaluj schematy znane z innych historii o żywych trupach. Ostatni tom dylogii Andrzeja Wardziaka nie jest jednak powieścią złą – napisana poprawnym językiem, w ogólnym rozrachunku jako po prostu dobra książka. W sumie tyle, bez żadnych szaleństw, ale też bez wielu negatywnych cech, które mogłyby przekreślić ją całkowicie. Jeśli chcecie zacząć swoją przygodę ze światem pełnym chodzących umarlaków, to spróbujcie czegoś innego. Jednak jeśli macie na swoim koncie już parę tego typu powieści i chcecie jeszcze więcej, to dylogia „Infekcji” może nie być wcale takim złym pomysłem. Po prostu nie zobaczycie niczego nowego, ale miejscami możecie się całkiem nieźle bawić. Tylko się nie nastawiajcie na fajerwerki!

Łączna ocena: 6/10





Cykl "Infekcja"

sobota, 17 sierpnia 2019

„Infekcja: Genesis” – Andrzej Wardziak

„Infekcja: Genesis” – Andrzej Wardziak
Źródło: Lubimy Czytać
Autor: Andrzej Wardziak
Tytuł: Infekcja. Genesis
Wydawnictwo: Pascal
Stron: 464
Data wydania: 6 lipca 2016


Tematyka apokalipsy zombie została przerobiona już niemalże na wszystkie możliwe sposoby – od strasznych lub odrażających scenariuszy, poprzez klasyczne trzymające w napięciu opowieści, a zakończywszy na groteskach oraz utworach ogólnie uważanych za zabawne. Od czasu do czasu lubię sobie przeczytać lub obejrzeć jakieś dzieło z żywymi trupami, a że trochę różnych tytułów już zaliczyłem, to siłą rzeczy na każdą nową powieść patrzę przez pryzmat innych, przeczytanych już tytułów. „Infekcja: Genesis” jest jednak w pewnym sensie czymś nowym dla mnie – nie miałem bowiem do czynienia jeszcze nigdy z apokalipsą zombie osadzoną w Polsce. Niby tylko miejsce, ale jednak robi ogromną różnicę, o czym przekonałem się w trakcie lektury. Samą książkę jednak mogę określić jako dającą nadzieję na lepsze jutro.

Kolejny, spokojny dzień w Warszawie. Wszędzie korki i kłębowiska spieszących się ludzi, zatłoczone metro, a gdzieś w samym środku codzienności rozpoczyna się apokalipsa. Ci, którzy nie znaleźli się w złym miejscu lub po prostu mają resztki instynktu samozachowawczego dają radę przetrwać pierwsze godziny początku końca. Walka o przetrwanie będzie trudna, bez względu na to, czy jesteś komandosem, policjantem, nastolatką czy pracownikiem korporacji. Musisz dać z siebie wszystko i dosłownie iść po trupach, aby wyrwać śmierci kolejne minuty własnego życia. Tak po prostu, w samym środku Polski.

„Przecież gdy się dostanie strzał w klatkę piersiową i to z odległości paru metrów, to nie wypada dalej się normalnie poruszać i w dodatku upiornie jęczeć. Należy się grzecznie położyć i wykrwawić, ewentualnie od razu wyzionąć ducha”.

Przebieg wydarzeń obserwujemy z perspektywy kilku osób, wspomnianych na okładce książki. Naszymi bohaterami będą komandos przebywający aktualnie na urlopie, młody fan ciężkich brzmień, nastolatka znająca sztuki walki, policjant ze swoją młodą żoną oraz pracownik korporacji, tak stereotypowy, że aż boli. Wbrew pozorom tak różne osoby nie spotkają się od razu w jakichś ckliwych okolicznościach – o nie, będa walczyć o przetrwanie osobno! Mamy więc właśnie perspektywę wielu osób, przedstawianą na przemian, w różnych miejscach Warszawy. Począwszy od mostów, przez węzły komunikacyjne, mieszkania w blokach, a zakończywszy na warszawskim metrze. Pod tym względem więc zdecydowanie na nudę narzekać nie można.

Po lekturze „Infekcji: Genesis” zaczynam jednak rozumieć dlaczego w niemalże żadnej książce czy filmie nie ma pokazanych początków apokalipsy. Jak to się w ogóle stało, gdzie był pacjent 0 i w jaki sposób infekcja zaczęła się rozprzestrzeniać. Prawie nigdy nie widzimy jako odbiorcy tych pierwszych godzin, kiedy ludzie nie do końca jeszcze zdają sobie sprawę z tego co się dzieje. Andrzej Wardziak postanowił pokazać czytelnikom właśnie to. Cóż, na pewno jestem wdzięczny za to, że autor spróbował. Niestety początek jest pieruńsko nudny, chociaż nie sądzę, żeby to była akurat wina autora. Po prostu akcji jest o wiele za mało, a klimatu nie ma na czym zbudować. Dopiero po około dwustu stronach zaczyna się coś dziać, kiedy apokalipsa zaczyna już się rozkręcać na całego i nie wiadomo kiedy i skąd wyskoczą kolejne żywe trupy.

Używaliście kiedyś broni palnej? Może chociaż mieliście ją w rękach? A coś większego od broni krótkiej? Jeśli odpowiedź na któreś z tych pytań brzmi „tak”, to podczas lektury „Infekcji: Genesis” możecie kręcić nosem na klasykę błędów w tego typu powieściach – absolutnie każdy, łącznie z nastolatkami, którzy nawet ugotować obiadu nie potrafią, nagle wiedzą doskonale jak posługiwać się bronią. Ba, karabinami, strzelbami, pistoletami, rewolwerami, pewnie granatnikami też. Bo i czemu by nie! Odbezpieczyć, przeładować, strzelić, oczywiście wiadomo doskonale jak to zrobić w każdym rodzaju broni. Podobnie wygląda sytuacja z kodami na nieśmiertelność, jak to lubię nazywać. Skok z któregoś piętra? Żaden problem, zawsze zero obrażeń. Bieganie w totalnej ciemności, w miejscach pełnych różnych gratów? No spoko, nawet się o żadną przeszkodę człowiek nie otrze. Chociaż tyle dobrego, że z celnością podczas strzelania bywało różnie. Klasyka gatunku chciałoby się rzec.

„Ciemny strumień posoki spływał brukiem wprost do rynsztoka, meandrując pomiędzy otoczakami ludzkich wnętrzności, walającymi się bezpańsko po bruku”.

Na całe szczęście akcja zagęszcza się i dość porządnie gdzieś w połowie książki – miejscami naprawdę przyprawiając o dreszczyk emocji. Daleko jej co prawda do porządnych scen pościgów zombiakowych znanych z „Przeglądu Końca Świata” czy gęstej atmosfery pojawiającej się tu i ówdzie w „Apokalipsie Z”, ale ma jednak swój urok i potrafi przykuć uwagę. Gdzieś w tle majaczy też pewnego rodzaju intryga polityczna, a bohaterowie szybko przekonują się, że chodzące trupy to nie jedyne zagrożenie, na jakie muszą uważać. „Infekcja: Genesis” pokazuje też, że nie bez powodu są tylko dwa tomy i Andrzej Wardziak doskonale wiedział jak chce poprowadzić całą historię. Ba, przemyślał nawet bohaterów! Postacie są raczej konkretne i w większości scen zachowują się mniej więcej spójnie, a do tego w większości przypadków można się pokusić o narysowanie portretów psychologicznych.

Ideał to to nie jest, ale jako pierwsze spotkanie z apokalipsą zombie, która wybuchła na naszej polskiej ziemi jest całkiem spoko. Zapewne osobom, które nie przeczytały w życiu żadnej takiej historii może się bardzo spodobać – akcja dzieje się szybko, nie ma nudnych fragmentów, autor nie zanudza długimi opisami. Fani żywych trupów mogą czuć niedosyt, zwłaszcza na samym początku. Tenże jednak jest jednocześnie wadą i zaletą książki, pokazuje bowiem w szczegółach początki takiego wydarzenia z perspektywy wielu różnych osób i miejsc. Na pewno też druga część zapowiada się dość interesująco, zwłaszcza zważywszy na cliffhanger, którym Andrzej Wardziak częstuje czytelnika na ostatniej stronie. Dobre, choć nie powalające – mam nadzieję, że druga część będzie jeszcze lepsza.

Łączna ocena: 6/10






Cykl "Infekcja"

poniedziałek, 10 września 2018

Bardzo chcę! #49 – „Infekcja: Genesis” Andrzej Wardziak

„Infekcja: Genesis” Andrzej Wardziak
Źródło: Lubimy Czytać
Apokalipsa zombie jest zakorzeniona bardzo głęboko w świecie literatury i filmu. Powstało już tyle utworów, których akcja kręci się wokół żywych trupów, że niemal nie sposób ich zliczyć. Nie przeszkadza to jednak autorom w tworzeniu nowych wariacji na ten temat, a fanom w czytaniu i zachwycaniu się kolejnymi porcjami nie do końca świeżych, kroczących ciał. Bywały już interpretacje humorystyczne, mroczne, z happy endem oraz kompletną zagładą całego świata. Powody wybuchu epidemii również mają szerokie spektrum wyboru - od całkowitej fikcji, aż do prób naukowego podejścia, wraz z zachowaniem zasad biologii i chemii na tyle, na ile się tylko to da w takim przypadku. To jednak właśnie ta różnorodność powoduje, że temat ten nie nudzi mi się wcale. Chociaż zapewne ma tutaj też znaczenie fakt, że wcale nie czytam powieści z apokalipsą zombie w tle zbyt często.

Wiele razy trafiałem na nowe, nieznane mi wcześniej tytuły, jednak ten szczególnie przykuł moją uwagę. Głównie za sprawą akcji rozgrywającej się u nas, w Polsce, a dokładniej w stolicy – Warszawie. Przywykłem raczej to osadzania historii z żywymi trupami gdzieś w Stanach Zjednoczonych Ameryki, względnie z epizodami w Ameryce Południowej lub krajach postradzieckich. Nie kojarzę żadnej pozycji, którą bym czytał, a której wydarzenia rozgrywałyby się właśnie w Polsce. Co innego apokalipsa nuklearna, tutaj tytułów mamy do wyboru, do koloru. Jednak rozkładające się trupy, które kroczą ulicami Warszawy to jednak dla mnie pierwszyzna.

Opis Wydawnictwa Pascal jest krótki i zwięzły, ale nie sądzę, żeby coś więcej trzeba było dodać:

„Piękny, upalny dzień lipca. Pierwszy dzień końca świata, jaki znamy. Warszawę opanowuje tajemniczy wirus. Mieszkańcy stolicy jeden po drugim zamieniają się w spragnionych ludzkiego mięsa zombie. I wyruszają na żer. 
Komandos na urlopie, fan heavy metalu, pracownik korporacji na skraju załamania nerwowego, nastolatka z czarnym pasem w karate, młody policjant i jego atrakcyjna żona. Łączy ich jedno − chcą przetrwać. Za wszelką cenę. 
Zombie-apokalipsa zacznie się w Warszawie.”

Czytaliście tę, albo inne osadzone w Polsce powieści opisujące apokalipsę zombie? :)